Waarom ik MantelKlik ben begonnen

In 2012 veranderde mijn leven onverwacht.

Mijn vader overleed plotseling aan een hartstilstand. Van de ene op de andere dag werd ik mantelzorger voor mijn moeder. Ik heb geen broers of zussen, dus de verantwoordelijkheid kwam volledig bij mij terecht.

Mijn moeder is deels rolstoelafhankelijk en heeft veel ondersteuning nodig. Ze kan kleine stukjes lopen, moet regelmatig naar het ziekenhuis en heeft hulp nodig bij allerlei dagelijkse zaken. Een DigiD, e-mail of QR-code zijn voor haar onbekend. Veel van wat voor anderen vanzelfsprekend is, regel ik voor haar.

Acht jaar lang combineerde ik de zorg voor mijn moeder met mijn werk als zelfstandig ondernemer. Dat ging goed, totdat het niet meer ging.

Dat was het moment waarop ik besefte dat ik het niet langer alleen kon.

Ik begon aan een zoektocht door het Nederlandse zorglandschap. Eerst het CIZ, daarna de Wlz, indicaties, formulieren en gesprekken. Voor iemand die dagelijks met de zorg te maken had, bleek het nog steeds een doolhof. Zonder de hulp van een mantelzorgmakelaar had ik waarschijnlijk veel langer gezocht naar de juiste route.

Uiteindelijk kreeg mijn moeder een Wlz-indicatie met zorgprofiel VV4. Daarmee konden we zorg ontvangen via een reguliere zorgorganisatie. Zij regelden de planning, de administratie en de inzet van zorgverleners. Voor ons was dat op dat moment precies wat we nodig hadden.

Toen uiteindelijk alles geregeld was, kwam er ondersteuning. Mensen die mijn moeder gezelschap hielden, boodschappen deden, haar naar het ziekenhuis brachten of gewoon tijd voor haar hadden. Precies de dingen die ik jarenlang zelf had gedaan.

Dat gaf lucht.

Niet alleen aan mij, maar ook aan mijn moeder.

In het begin vond ze het spannend. Er kwamen immers onbekenden over de vloer. Maar langzaam ontstonden er vertrouwensbanden. Sommige zorgverleners groeiden uit tot vertrouwde gezichten.

Totdat die mensen ineens verdwenen.

Niet omdat er iets mis was met de zorg. Niet omdat de klik verdwenen was. Maar omdat de planning binnen de organisatie veranderde. Mensen werden uitgeroosterd of verhuisden naar een andere regio. Terwijl juist die persoonlijke band zo belangrijk was geworden.

Dat voelde voor ons onbegrijpelijk.

Want goede zorg draait niet alleen om wat iemand kan. Goede zorg draait vooral om wie iemand is.

Na verloop van tijd besloten we daarom over te stappen naar een andere zorgorganisatie. Zij werkten met een persoonsgebonden budget (PGB). Dat betekende opnieuw een ingewikkeld traject van aanvragen, formulieren, gesprekken en wachten op goedkeuring. Pas na een lange periode was alles geregeld en konden we de zorg opnieuw organiseren.

Juist tijdens dat proces ontdekte ik hoeveel mogelijkheden een PGB eigenlijk biedt.

Je bent namelijk niet afhankelijk van de zorgverleners die een organisatie aan je toewijst. Je kunt ook rechtstreeks samenwerken met zelfstandige zorgverleners. Mensen die je zelf kiest. Mensen die passen bij iemands karakter, interesses en levensstijl.

Voor mijn moeder betekent dat bijvoorbeeld iemand die van dieren houdt, een rijbewijs heeft om haar naar afspraken te brengen en bij wie zij zich veilig en prettig voelt.

Die persoonlijke klik maakt iedere dag het verschil.

Tegelijkertijd ontdekte ik nog iets. Wanneer je rechtstreeks samenwerkt met een zelfstandige zorgverlener, gaat een groter deel van het beschikbare zorgbudget naar de persoon die daadwerkelijk de zorg verleent. Bij zorg via een organisatie bestaat een deel van het tarief uit overhead, planning, administratie en organisatiekosten. Door rechtstreeks met een zelfstandige zorgverlener samen te werken, kan een PGB vaak efficiënter worden ingezet. Daardoor kunnen er meer zorguren beschikbaar komen én ontvangt de zorgverlener een eerlijkere vergoeding.

Dat voelde voor mij als een win-win.

Maar vooral zette het me aan het denken.

Waarom is het eigenlijk zo moeilijk om de juiste zelfstandige zorgverlener te vinden?

Waarom bestaat er geen plek waar mantelzorgers en zorgvragers zelf kunnen zoeken naar iemand die écht bij hen past? Niet de eerste beschikbare zorgverlener, maar de juiste persoon.

Dat idee werd MantelKlik.

Met MantelKlik willen we mantelzorgers en zorgvragers helpen om zelf de regie te nemen. Om de zelfstandige zorgverlener te vinden waarbij het klikt. Iemand met de juiste ervaring, maar vooral iemand met wie het als mens goed voelt.

Want uiteindelijk draait goede zorg niet om roosters of systemen.

Goede zorg begint met een persoonlijke verbinding.

Ik hoop dat MantelKlik andere mantelzorgers helpt om sneller de juiste ondersteuning te vinden dan ik destijds kon. Zodat zij minder tijd kwijt zijn aan ingewikkelde regels en meer tijd overhouden voor wat er echt toe doet: partner, zoon of dochter zijn, of simpelweg weer familie kunnen zijn.

Want als mantelzorger weet ik hoe zwaar de zorg soms kan zijn.

En ik weet ook hoeveel verschil de juiste persoon kan maken.

Daarom heb ik MantelKlik opgericht.

Niet omdat de zorg niet goed is.

Maar omdat ik geloof dat goede zorg persoonlijker kan. Dat mensen zelf moeten kunnen kiezen wie zij in huis ontvangen. Dat een vertrouwde band belangrijker is dan een planning. En dat zoveel mogelijk van het beschikbare zorgbudget terecht moet komen bij de mensen die daadwerkelijk de zorg verlenen.

Want goede zorg draait niet alleen om wat iemand kan, maar vooral om wie iemand is.